Bewogen Marathon

MasBlog, Evenement, Nieuws

Rotterdam. Een wereldstad, een stad van formaat, een stad vol geschiedenis en een stad van rennend Nederland. Daar waar Amsterdam Marathon internationaal geroemd en gerend wordt, is Rotterdam Neerlands trots als het gaat om rennen. Ver rennen.

Tezamen met 40.000 marathonrenners deed ik de helft, samen met een collega uit de gezondheidszorg. We wilden pieken, gaan voor wat ons drijft en presteren op ons hoogste niveau. Laten zien dat we nog steeds hard lopen. En dan niet alleen voor onze werkgevers.

Op kilometerpunt 21.1 was de wisselzone en voegde ik in bij de renners die dus al een halve marathon er op hadden zitten. Ik schaamde me kapot. Fris, fruitig, vol adrenaline haalde ik de een na de ander in. Op zoek naar mijn ritme, op zoek naar mijn tempo. Een aantal haakte aan en mocht ik tot aan de Erasmusbrug als pacer dienen, maar die kilometer omhoog haalde velen niet op mijn stuiterende tempo. De muziek zweepte me op, net zoals de renner naast mij, die zijn glimlach niet meer kon verbergen. 30 kilometer gehad en deze man, lachte iedereen toe. Hij genoot intens en ik genoot intens van hem. Ik werd bewogen van trots en ook al kende ik deze man niet, ik moest en zou iets tegen hem zeggen. “Wauw, wat een glimlach!” zei ik. En hij bemoedigde mij: “Ja, geweldig hè? Kijk om je heen, dit is genieten!”. En ik liep weer verder.

Vanaf dat punt, vanaf die glimlach, besefte ik dat het niet meer draait om pieken. Het draait niet om presteren, ik hoef niets te bewijzen. Ik dacht bij mezelf: “Wat maakt mij nu zo gelukkig?”

En toen kwam het: bewogenheid. Ik keek om mij heen en begon te glimlachen. Ik keek naar al die mensen, die hard aan het werk waren. Die hard.. aan het genieten waren. Ik zag vrouwen jonger dan ik, mannen oud genoeg voor het bejaardentehuis. Ik zag snelle jongens, bepakte vrouwen. Alleen met 1 doel: 42.195 meter.

We zijn vrij. Vrij om bewegen, vrij om te rennen. Vrij om te genieten van het uitzicht, de beleving, het publiek.

Vrij om te zijn – wie we zijn.

Het is overig niet handig is om intens bewogen te zijn tijdens het rennen. Je adem stokt, hyperventilatie op de loer..terwijl het zuurstof voor je gevoel al schaars is. 😉

Dus besloot ik maar mijn bewogenheid uit te gaan spreken. Ik gaf complimenten aan een ieder die mij emotioneel raakte. Op wie ik trots was, zonder dat ik ze kende. Om ze te bemoedigen, want ja.. Iedereen om mij heen had al 3/4 marathon in de benen, terwijl ik net kwam kijken.

Het gaf een mooi resultaat. Krachtige en open gesprekken van een aantal kilometer, om elkaar later aan de finish weer te begroeten. Bemoedigingen heen en weer. Op elkaar steunen, door de strijd heen. Want rennen doe je niet alleen.

 

Foto: Peter Spanjer, Flickr.